De nieuwe realiteit - bericht van de voorzitter

Diedrik Pepping 200pxHet Corona-virus heeft veel bepaald in ons leven, we hebben ons ingrijpend moeten aanpassen in ons persoonlijk leven, maatschappelijk en zeker ook in ons kerkelijk leven. En voorlopig zal het Corona-virus ons leven ook blijven bepalen. De kerkenraad volgt de ontwikkelingen op de voet en volgt de aanbevelingen van de landelijke overheid, het RIVM en de landelijke PKN. En u mag gerust weten, het leidt vaak tot moeilijke, ingrijpende en pijnlijke keuzes. Tegelijkertijd houdt de kerkenraad het oog gericht op de toekomst. Over verwachtingen, verruimingen en mogelijkheden wordt continu nagedacht en gediscussieerd, waarbij telkenmale wordt vastgesteld dat het Corona-virus een lastig en ingewikkeld dossier is. Kijken wij bijvoorbeeld naar de nabije toekomst, als we weer vieringen kunnen organiseren, dan komen er allerlei vragen boven. Hoe ziet onze kerk er dan uit? Hoe ziet de viering er dan uit? Hoe beleven wij ieder persoonlijk de kerk? Veel vragen kunnen nu nog niet beantwoord worden. Maar een realistisch beeld van hoe het er zeer waarschijnlijk uit gaat zien, kunnen we wel schetsen. Ik neem u even mee in de toekomst naar de zondagmorgen dat wij gewoon weer naar de kerk gaan.

U parkeert uw auto/fiets en u loopt richting het kerkgebouw, en daar begint het al. Strepen op de stenen vertellen u dat u anderhalf meter afstand dient te houden. U komt binnen en meteen wordt u geconfronteerd met de volgende maatregel: handen desinfecteren. Onveranderd en zeer gemeend wordt u hartelijk welkom geheten, gelukkig dat nog wel.

Dan volgen de vragen: of u helemaal gezond bent, niet verkouden, niet hoesterig en geen verhoging heeft. Bij een ‘ja’ moeten wij u onverbiddelijk vragen het kerkgebouw direct weer te verlaten. Bij een ‘nee’ mag u doorlopen naar de openstaande deur. Daar staat namelijk degene die u vriendelijk vraagt te volgen naar uw zitplaats.
Mocht u eerder uw eigen zitplaats kiezen, helaas gaat dat nu niet want u moet immers op anderhalf meter afstand plaatsnemen van uw buurman/buurvrouw. Het lijkt wellicht geen grote afstand, maar ik kan u nu al garanderen dat het tegenvalt.

Voordat de dienst begint speelt het orgel, vertrouwd en herkenbaar. Even de ogen dicht en een moment voor een kleine bezinning. Dan begint de viering en u herkent uw eigen voorganger, zijn/haar vertrouwde stem en maniertjes, het gezamenlijke gebed, de Schriftlezing.

En u wacht op het moment om te gaan zingen. Zingen… niet dus. Er mag niet gezongen worden, één van de belangrijkste onderdelen van de dienst, van uw beleving, de lofprijzing, het mag niet. De reden is u waarschijnlijk bekend: de verspreiding van de aerosolen (de waterdruppeltjes die vrijkomen bij het praten en zingen en die het virus kunnen bevatten) reiken zover dat het een risico vormt voor de gezondheid van uw naasten.

Tegen het einde zamelen we onze gaven in, maar waar blijven toch de collectezakken? Ook die gaat u missen, want de collectezakken kunnen niet van hand tot hand worden doorgegeven. Daar zitten teveel risico's aan vast die beter vermeden kunnen worden.

Aan het einde van de dienst ontvangt u de zegen en u maakt zich op voor het gesprek in de hal van de kerk onder het genot van een kopje koffie. Tja, wederom een teleurstelling, want ook dat kan niet worden toegestaan. Het begint al gelijk, want u mag pas uw zitplaats verlaten als u, gelukkig nog steeds vriendelijk, gevraagd wordt de kerkzaal te verlaten. Door de openstaande deuren, want zo hoeft niemand de deurklink aan te pakken, direct naar buiten. U kijkt nog even richting het koffiezetautomaat, wat zou u graag nog even… Maar het kan allemaal niet en voordat u het weet staat u weer buiten; met de gedachte ‘wat heb ik in de lieve vrede meegemaakt?’

Het wordt allemaal niet gezelliger, u zult uw kerkgang heel anders gaan beleven en waarschijnlijk gaat het zeer moeilijk wennen. Alsof je er überhaupt aan kan wennen. De kerkenraad zou er alles voor over hebben om bovenstaande situaties te vermijden, echter zijn wij genoodzaakt de maatregelen te treffen die we moeten treffen om aan het allerbelangrijkste criterium te voldoen, namelijk de verspreiding van het Corona-virus tegengaan. Een criterium waaraan op geen enkele wijze te ontkomen is.
Op dit moment is een werkgroep bezig een gebruiksplan te maken. Dat is een -verplicht- plan waarin precies beschreven wordt wat er allemaal gebeuren moet als we weer kerkdiensten gaan houden met -een beperkt aantal- kerkgangers in deze nieuwe realiteit. In de hoop dat we daar na 1 september mee kunnen gaan werken.
Ondanks dat er veel gevraagd wordt van ons allen houdt de kerkenraad vertrouwen. We blijven vertrouwen dat we samen onze wijkgemeente in stand kunnen houden als een gemeenschap van inspiratie, bemoediging en troost. In het rotsvaste vertrouwen dat er Eén is die ons dit vertrouwen schenkt.

Diedrik J. Pepping, preses De Drieklank

Naar boven